Ter ere van 20 jaar Movexx

Wat begon aan de keukentafel, met een potlood, een blanco vel papier en een hoofd vol ideeën, is uitgegroeid tot een internationaal bedrijf dat nog elke dag mensen in beweging brengt. En zijn geest, zijn manier van kijken, denken en doen, zit nog altijd in alles wat we hier bouwen.

Mijn vader was geen doorsnee ondernemer. Hij was iemand die door dingen heen kon kijken. Iemand die verder keek dan de oppervlakte. Hij keek naar mensen, naar processen, naar machines en zag waar het wrikte, waar het beter kon en waar het simpelweg slimmer moest. Niet omdat het hem werd gevraagd, maar omdat hij het niet anders kon.

Hij zag het al aankomen voordat het fout ging
Hij had een soort radar voor logistiek. Terwijl anderen het nog niet doorhadden, zag hij het al aankomen. “Dat gaat straks schuren,” zei hij dan en meestal had hij gelijk. Niet betweterig, niet hard. Maar met die rustige, observerende blik en een knikje. Hij dacht niet in maanden, maar in jaren. Niet in problemen, maar in oplossingen. Hij zag kansen waar anderen alleen beren op de weg zagen. En ook als de resultaten op zich lieten wachten, bleef hij rustig. Geduldig. Hij wist dat je soms lang moest zaaien voor je kon oogsten. Hij vertrouwde op het proces. En op de mensen die hij het gunde.

Ruimte geven was zijn grootste kracht
Toen ik het stokje van hem overnam, keek hij niet kritisch over mijn schouder mee, maar stond hij naast me. Als ik bij hem langs ging met een vraag, vroeg hij altijd: “Wat zou jij doen?” En als ik dat dan vertelde, zei hij: “Dan moet je dat gewoon doen.” Zo gaf hij me het vertrouwen dat ik nodig had. Hij leerde me dat falen niet het einde is, maar onderdeel van groeien. Precies datzelfde vertrouwen gaf hij ook aan zijn mensen. Iedereen kreeg bij hem de ruimte om zelf te denken, te leren en te kiezen. Hij gaf je het gevoel dat je ertoe deed en dat gevoel dragen we nog steeds met ons mee.

Briljante ingevingen op half afgemaakte sudoku’s
Zijn hoofd stond nooit stil, zelfs niet als hij even pauze had. Zijn ontspanning was puzzels maken, maar dan kwamen daar ook vaak weer ideeën uit voort. We kennen allemaal die bekende papiertjes: een half ingevulde sudoku, met achterop een schets of een ingeving. Een nieuwe markt, een simpele aanpassing aan een machine, een ander type tug. Soms kreeg je er zomaar één in je handen gedrukt. “Even over nadenken,” zei hij dan zonder druk, maar met een oprechte uitnodiging.

Een man met een groot hart
Mijn vader was meer dan een visionair. Hij had ook een groot hart. Hij kookte voor mensen die het moeilijk hadden en zette zich in voor zijn kerk en brancheorganisaties. Niet voor het podium of het applaus, maar omdat hij geloofde in iets groters dan zichzelf. Hij was iemand bij wie je je meteen op je gemak voelde. Niet omdat hij de ruimte vulde met grote woorden, maar omdat hij oprecht luisterde. Hij zag je en vroeg door en gaf je het gevoel dat je ertoe deed, of je nu al jaren bij het bedrijf werkte of net binnenkwam. Hij gaf zijn team vertrouwen. Zijn overtuiging: iedereen verdient een tweede kans en dat liet hij zien met zijn daden.

De ketting die we samen rijgen
Eén van zijn levenslessen blijft me bij en leeft ook voort in onze collega’s. Toen Joost Vermeer (Sales Engineer) zich ooit zorgen maakte dat de grote successen uitbleven, zei hij: “Vergeet niet om te genieten van de reis. Het doel is mooi, maar elk kraaltje dat je rijgt, helpt mee aan de ketting. Of we hem ooit afmaken? Geen idee. Maar werk elke dag met aandacht, en met plezier.” En dat is precies wat we vandaag nog steeds doen. Iedereen hier werkt mee aan die ketting. Soms met een grote schakel. Soms met een heel klein kraaltje. Maar altijd met hetzelfde doel: samen bouwen. Aan iets groters, iets duurzaams. Aan iets dat blijft.

Twintig jaar later
Twintig jaar na het begin voel ik zijn aanwezigheid nog elke dag. In de manier waarop we werken en in de keuzes die ik maak. Zijn stem hoor ik nog steeds als ik ergens over twijfel: “Wat vind jíj dat je moet doen?” En meestal weet ik het dan meteen.

In de entree van Movexx hangt zijn portret. Hij kijkt altijd mee. Met die vertrouwde blik vol scherpte, warmte en vastberadenheid. Alsof hij wil zeggen: “Ga maar. Je weet wat je doet.” Voor mij is het een baken. Maar ook voor iedereen die hier werkt of op bezoek komt, straalt dat portret iets uit. Een gevoel van toewijding, van visie, van doen wat juist is. Zelfs als je hem nooit gekend hebt, voel je dat hij nog altijd deel uitmaakt van wat Movexx is.

Dank je wel, pap.
Voor je vertrouwen en je wijsheid.
Voor alles wat je gaf en hoe je leidde.
Voor je onuitwisbare nalatenschap.
We bouwen verder op jouw fundament.

Iris van Vlastuin

Wat begon aan de keukentafel, met een potlood, een blanco vel papier en een hoofd vol ideeën, is uitgegroeid tot een internationaal bedrijf dat nog elke dag mensen in beweging brengt. En zijn geest, zijn manier van kijken, denken en doen, zit nog altijd in alles wat we hier bouwen.

Mijn vader was geen doorsnee ondernemer. Hij was iemand die door dingen heen kon kijken. Iemand die verder keek dan de oppervlakte. Hij keek naar mensen, naar processen, naar machines en zag waar het wrikte, waar het beter kon en waar het simpelweg slimmer moest. Niet omdat het hem werd gevraagd, maar omdat hij het niet anders kon.

Hij zag het al aankomen voordat het fout ging
Hij had een soort radar voor logistiek. Terwijl anderen het nog niet doorhadden, zag hij het al aankomen. “Dat gaat straks schuren,” zei hij dan en meestal had hij gelijk. Niet betweterig, niet hard. Maar met die rustige, observerende blik en een knikje. Hij dacht niet in maanden, maar in jaren. Niet in problemen, maar in oplossingen. Hij zag kansen waar anderen alleen beren op de weg zagen. En ook als de resultaten op zich lieten wachten, bleef hij rustig. Geduldig. Hij wist dat je soms lang moest zaaien voor je kon oogsten. Hij vertrouwde op het proces. En op de mensen die hij het gunde.

Ruimte geven was zijn grootste kracht
Toen ik het stokje van hem overnam, keek hij niet kritisch over mijn schouder mee, maar stond hij naast me. Als ik bij hem langs ging met een vraag, vroeg hij altijd: “Wat zou jij doen?” En als ik dat dan vertelde, zei hij: “Dan moet je dat gewoon doen.” Zo gaf hij me het vertrouwen dat ik nodig had. Hij leerde me dat falen niet het einde is, maar onderdeel van groeien. Precies datzelfde vertrouwen gaf hij ook aan zijn mensen. Iedereen kreeg bij hem de ruimte om zelf te denken, te leren en te kiezen. Hij gaf je het gevoel dat je ertoe deed en dat gevoel dragen we nog steeds met ons mee.

Briljante ingevingen op half afgemaakte sudoku’s
Zijn hoofd stond nooit stil, zelfs niet als hij even pauze had. Zijn ontspanning was puzzels maken, maar dan kwamen daar ook vaak weer ideeën uit voort. We kennen allemaal die bekende papiertjes: een half ingevulde sudoku, met achterop een schets of een ingeving. Een nieuwe markt, een simpele aanpassing aan een machine, een ander type tug. Soms kreeg je er zomaar één in je handen gedrukt. “Even over nadenken,” zei hij dan zonder druk, maar met een oprechte uitnodiging.

Een man met een groot hart
Mijn vader was meer dan een visionair. Hij had ook een groot hart. Hij kookte voor mensen die het moeilijk hadden en zette zich in voor zijn kerk en brancheorganisaties. Niet voor het podium of het applaus, maar omdat hij geloofde in iets groters dan zichzelf. Hij was iemand bij wie je je meteen op je gemak voelde. Niet omdat hij de ruimte vulde met grote woorden, maar omdat hij oprecht luisterde. Hij zag je en vroeg door en gaf je het gevoel dat je ertoe deed, of je nu al jaren bij het bedrijf werkte of net binnenkwam. Hij gaf zijn team vertrouwen. Zijn overtuiging: iedereen verdient een tweede kans en dat liet hij zien met zijn daden.

De ketting die we samen rijgen
Eén van zijn levenslessen blijft me bij en leeft ook voort in onze collega’s. Toen Joost Vermeer (Sales Engineer) zich ooit zorgen maakte dat de grote successen uitbleven, zei hij: “Vergeet niet om te genieten van de reis. Het doel is mooi, maar elk kraaltje dat je rijgt, helpt mee aan de ketting. Of we hem ooit afmaken? Geen idee. Maar werk elke dag met aandacht, en met plezier.” En dat is precies wat we vandaag nog steeds doen. Iedereen hier werkt mee aan die ketting. Soms met een grote schakel. Soms met een heel klein kraaltje. Maar altijd met hetzelfde doel: samen bouwen. Aan iets groters, iets duurzaams. Aan iets dat blijft.

Twintig jaar later
Twintig jaar na het begin voel ik zijn aanwezigheid nog elke dag. In de manier waarop we werken en in de keuzes die ik maak. Zijn stem hoor ik nog steeds als ik ergens over twijfel: “Wat vind jíj dat je moet doen?” En meestal weet ik het dan meteen.

In de entree van Movexx hangt zijn portret. Hij kijkt altijd mee. Met die vertrouwde blik vol scherpte, warmte en vastberadenheid. Alsof hij wil zeggen: “Ga maar. Je weet wat je doet.” Voor mij is het een baken. Maar ook voor iedereen die hier werkt of op bezoek komt, straalt dat portret iets uit. Een gevoel van toewijding, van visie, van doen wat juist is. Zelfs als je hem nooit gekend hebt, voel je dat hij nog altijd deel uitmaakt van wat Movexx is.

Dank je wel, pap.
Voor je vertrouwen en je wijsheid.
Voor alles wat je gaf en hoe je leidde.
Voor je onuitwisbare nalatenschap.
We bouwen verder op jouw fundament.

Iris van Vlastuin

Wat begon aan de keukentafel, met een potlood, een blanco vel papier en een hoofd vol ideeën, is uitgegroeid tot een internationaal bedrijf dat nog elke dag mensen in beweging brengt. En zijn geest, zijn manier van kijken, denken en doen, zit nog altijd in alles wat we hier bouwen.

Mijn vader was geen doorsnee ondernemer. Hij was iemand die door dingen heen kon kijken. Iemand die verder keek dan de oppervlakte. Hij keek naar mensen, naar processen, naar machines en zag waar het wrikte, waar het beter kon en waar het simpelweg slimmer moest. Niet omdat het hem werd gevraagd, maar omdat hij het niet anders kon.

Hij zag het al aankomen voordat het fout ging
Hij had een soort radar voor logistiek. Terwijl anderen het nog niet doorhadden, zag hij het al aankomen. “Dat gaat straks schuren,” zei hij dan en meestal had hij gelijk. Niet betweterig, niet hard. Maar met die rustige, observerende blik en een knikje. Hij dacht niet in maanden, maar in jaren. Niet in problemen, maar in oplossingen. Hij zag kansen waar anderen alleen beren op de weg zagen. En ook als de resultaten op zich lieten wachten, bleef hij rustig. Geduldig. Hij wist dat je soms lang moest zaaien voor je kon oogsten. Hij vertrouwde op het proces. En op de mensen die hij het gunde.

Ruimte geven was zijn grootste kracht
Toen ik het stokje van hem overnam, keek hij niet kritisch over mijn schouder mee, maar stond hij naast me. Als ik bij hem langs ging met een vraag, vroeg hij altijd: “Wat zou jij doen?” En als ik dat dan vertelde, zei hij: “Dan moet je dat gewoon doen.” Zo gaf hij me het vertrouwen dat ik nodig had. Hij leerde me dat falen niet het einde is, maar onderdeel van groeien. Precies datzelfde vertrouwen gaf hij ook aan zijn mensen. Iedereen kreeg bij hem de ruimte om zelf te denken, te leren en te kiezen. Hij gaf je het gevoel dat je ertoe deed en dat gevoel dragen we nog steeds met ons mee.

Briljante ingevingen op half afgemaakte sudoku’s
Zijn hoofd stond nooit stil, zelfs niet als hij even pauze had. Zijn ontspanning was puzzels maken, maar dan kwamen daar ook vaak weer ideeën uit voort. We kennen allemaal die bekende papiertjes: een half ingevulde sudoku, met achterop een schets of een ingeving. Een nieuwe markt, een simpele aanpassing aan een machine, een ander type tug. Soms kreeg je er zomaar één in je handen gedrukt. “Even over nadenken,” zei hij dan zonder druk, maar met een oprechte uitnodiging.

Een man met een groot hart
Mijn vader was meer dan een visionair. Hij had ook een groot hart. Hij kookte voor mensen die het moeilijk hadden en zette zich in voor zijn kerk en brancheorganisaties. Niet voor het podium of het applaus, maar omdat hij geloofde in iets groters dan zichzelf. Hij was iemand bij wie je je meteen op je gemak voelde. Niet omdat hij de ruimte vulde met grote woorden, maar omdat hij oprecht luisterde. Hij zag je en vroeg door en gaf je het gevoel dat je ertoe deed, of je nu al jaren bij het bedrijf werkte of net binnenkwam. Hij gaf zijn team vertrouwen. Zijn overtuiging: iedereen verdient een tweede kans en dat liet hij zien met zijn daden.

De ketting die we samen rijgen
Eén van zijn levenslessen blijft me bij en leeft ook voort in onze collega’s. Toen Joost Vermeer (Sales Engineer) zich ooit zorgen maakte dat de grote successen uitbleven, zei hij: “Vergeet niet om te genieten van de reis. Het doel is mooi, maar elk kraaltje dat je rijgt, helpt mee aan de ketting. Of we hem ooit afmaken? Geen idee. Maar werk elke dag met aandacht, en met plezier.” En dat is precies wat we vandaag nog steeds doen. Iedereen hier werkt mee aan die ketting. Soms met een grote schakel. Soms met een heel klein kraaltje. Maar altijd met hetzelfde doel: samen bouwen. Aan iets groters, iets duurzaams. Aan iets dat blijft.

Twintig jaar later
Twintig jaar na het begin voel ik zijn aanwezigheid nog elke dag. In de manier waarop we werken en in de keuzes die ik maak. Zijn stem hoor ik nog steeds als ik ergens over twijfel: “Wat vind jíj dat je moet doen?” En meestal weet ik het dan meteen.

In de entree van Movexx hangt zijn portret. Hij kijkt altijd mee. Met die vertrouwde blik vol scherpte, warmte en vastberadenheid. Alsof hij wil zeggen: “Ga maar. Je weet wat je doet.” Voor mij is het een baken. Maar ook voor iedereen die hier werkt of op bezoek komt, straalt dat portret iets uit. Een gevoel van toewijding, van visie, van doen wat juist is. Zelfs als je hem nooit gekend hebt, voel je dat hij nog altijd deel uitmaakt van wat Movexx is.

Dank je wel, pap.
Voor je vertrouwen en je wijsheid.
Voor alles wat je gaf en hoe je leidde.
Voor je onuitwisbare nalatenschap.
We bouwen verder op jouw fundament.

Iris van Vlastuin